fa تحلیل مزیت نسبی و بهره‌وری مصرف آب در کشت کینوا در شرایط کم‌آبی استان اصفهان عمومی Ggeneral پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">بحران آب و شرایط اقلیمی ایران ضرورت توجه به کشت محصولات کم‌آب‌بر را در اولویت سیاست‌های سرمایه‌گذاری کشاورزی قرار داده است. کینوا به‌عنوان یک شبه‌غله با نیاز آبی نسبتاً پایین می‌تواند جایگزین مناسبی برای محصولات آب‌بر محسوب شود. این پژوهش با هدف بررسی مزیت نسبی تولید کینوا در مقایسه با محصولات زراعی آب‌بر در شرایط کم‌آبی استان اصفهان انجام شد. برای سنجش مزیت نسبی از دو شاخص هزینه منابع داخلی (DRC) و نسبت هزینه به منفعت اجتماعی (SCB) استفاده شد. داده‌ها از طریق پرسش‌نامه و منابع دولتی گردآوری و در تحلیل‌ها از قیمت‌های سایه‌ای نهاده‌ها و ستانده‌ها بهره‌گیری شد. جامعه آماری شامل تولیدکنندگان کینوا بود. نتایج نشان داد کینوا در استان اصفهان دارای مزیت نسبی است. نقطه سربه‌سر عملکرد این محصول 653 کیلوگرم در هکتار است؛ به این معنا که تولید بیشتر از این مقدار بیانگر وجود مزیت نسبی است. همچنین سقف مجاز مصرف آب برای حفظ این مزیت، ۱۵۷۹۲ مترمکعب در هکتار برآورد شد. مصرف آب بیش از این مقدار، مزیت نسبی کشت کینوا را از بین می‌برد. علاوه بر این، بهره‌وری اقتصادی آب برای کینوا در مقایسه با سایر محصولات زراعی رایج در منطقه بیشتر ارزیابی شد. درمجموع، با توجه به وجود مزیت نسبی برای کینوا و بهره‌وری آب بیشتر آن نسبت به محصولات آب‌بر رایج، این محصول پتانسیل لازم برای گنجانده شدن در الگوی کشت استان اصفهان را دارد. بااین‌حال، توصیه به جایگزینی کامل مستلزم مداخلات هدفمند سیاستی و چندبعدی در سطوح فناورانه، بازاریابی و سیاست‌گذاری و همچنین انجام پژوهش‌های تکمیلی در خصوص تحلیل و توسعه زنجیره ارزش و بازار کینوا، بررسی رفتار مصرف‌کنندگان، طراحی سیاست‌های حمایتی هدفمند برای دوره گذار و تحلیل جامع‌تر از مزیت نسبی سایر محصولات است.</div> <div style="text-align: justify;">The water crisis and climatic conditions in Iran have necessitated prioritizing low water-demand crops in agricultural investment policies. Quinoa, as a pseudo-cereal with relatively low water requirements, can be considered a suitable alternative to water-intensive crops. This study was conducted to investigate the comparative advantage of quinoa production compared to water-intensive crops under water-scarce conditions in Isfahan Province. To assess comparative advantage, two indicators&mdash;Domestic Resource Cost (DRC) and Social Cost-Benefit Ratio (SCB)&mdash;were employed. Data were collected through questionnaires and governmental sources, and shadow prices of inputs and outputs were utilized in the analyses. The statistical population consisted of quinoa producers. The results indicated that quinoa possesses a comparative advantage in Isfahan Province. The breakeven yield of this crop was estimated at 653 kg/ha, meaning that production above this level indicates the existence of a comparative advantage. Furthermore, the maximum allowable water consumption to maintain this advantage was estimated at 15,792 m&sup3;/ha; water consumption exceeding this amount eliminates the comparative advantage of quinoa cultivation. Additionally, the economic water productivity of quinoa was evaluated to be higher than that of other common crops in the region. Overall, considering comparative advantage of quinoa and its higher water productivity compared to common water-intensive crops, this product has the necessary potential to be included in the cropping pattern of Isfahan Province. However, recommendations for complete substitution require targeted and multidimensional policy interventions at technological, marketing, and policy-making levels, as well as conducting complementary research on the analysis and development of the quinoa value chain and market, investigating consumer behavior, designing targeted supportive policies for the transition period, and conducting a more comprehensive analysis of the comparative advantage of other products.</div> کینوا, مزیت نسبی, بهره‌وری آب, هزینه منابع داخلی, استان اصفهان. Quinoa, Comparative advantage, Water productivity, Domestic resource cost, Isfahan Province. 79 91 http://jstnar.iut.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-7104-2&slc_lang=fa&sid=1 Ahmad Soleymanipour احمد سلیمانی پور soleymanipour@areeo.ac.ir No Assistant Professor, Department of Economic, Social, and Agricultural Extension Research, Agricultural and Natural Resources Research and Education Center of Isfahan Province, Agricultural Research, Education, and Extension Organization, Isfahan, Iran. بخش تحقیقات اقتصادی، اجتماعی و ترویج کشاورزی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان اصفهان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، اصفهان، ایران. Abolghasem Bagheri ابوالقاسم باقری mmohsen55@pnu.ac.ir Yes Assistant Professor, Department of Agriculture, Payame Noor University, Tehran, Iran. استادیار گروه کشاورزی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. Dadgar Mohammadi دادگر محمدی mmohsen55@yahoo.com No Instructor, Department of Economic, Social, and Agricultural Extension Research, Agricultural and Natural Resources Research and Education Center of Fars Province, Agricultural Research, Education, and Extension Organization, Shiraz, Iran. مربی بخش تحقیقات اقتصادی، اجتماعی و ترویج کشاورزی، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان فارس، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، شیراز، ایران.